برچسب: زنان افغانستان ، مقاومت زنان، جنایت طالبان، روایت زنان

گلشن عصر روز دوشنبه، پس از سلسله‌ تمرین‌هایی که برای رفع مشکل لکنت زبانم انجام می‌دادم، به عنوان تمرین اضافه‌ی به آخرین بخش رسیدم؛ زمزمه کردن و ضبط صدایم. گاهی ...

صدایش پر از خستگی و درماندگی بود، از پشت تلفن وقتی حرف می‌زد، گاهی حس می‌کردم گریه می‌کند و بعد از خالی کردن بغضِ گلویش، خنده‌ای تلخی می‌کرد و دوباره ...

یادداشت: زهرا این یادداشت را دو روز قبل نوشتم، زمانی که انترنت، آخرین راه نفس کشیدن ما به جهان بیرون، به‌یک‌بارگی قطع شد، یا بهتر است بگویم قطع کردند. این ...

نویسنده: عاصی این روایت، صدای یک زن شاغل است که در کابل قبل از سقوط، زنده‌تر بود. آزادی داشت. تلاش می‌کرد. رؤیاهایش را مشاهده می‌کرد و خواب‌هایش تعبیر قشنگی داشت. ...

نویسنده: آزاده من دختری هستم که در تبعید به‌دنیا آمدم؛ در خانه‌ی اجاره‌ای در حاشیه‌های خاکستری شهر، جایی که مادرم لهجه‌ی کابلی را با بغض حرف می‌زد و پدرم شب‌ها ...

نویسنده: نریمان آرام و متین، پشت چرخ خیاطی نشسته است. پیراهن گلابی‌رنگی را کوک می‌زند. عرق پیشانی‌اش را می‌توان دید که مثل باران، ریخته و حلقه‌ای تاب‌دار کنار شقیقه‌اش را ...