منیژه صدیقی، عضو جنبش خودجوش زنان معترض، 16 روز قبل (۱7 میزان ۱۴۰۲ خورشیدی) هنگامی که میخواسته در یک گردهمایی اعتراضی شرکت کند، از مسیر راه دستگیر شده است.
لیلا بسیم عضو رهبری جنبش خودجوش زنان، با تأیید این خبر به نیمرخ میگوید که دلیلِ رسانهیی نشدن این رویداد، تلاش اعضای خانوادۀ منیژه با پادرمیانی بزرگانِ محل برای رهایی او بوده است. اما این تلاشها به نتیجه نمیرسند و در نهایت موضوع رسانهیی میشود.
به گفتۀ خانم بسیم، منیژه صدیقی سومین زنِ عضو جنبش خودجوشِ زنان معترض افغانستان است که در ادامۀ سیاستِ «سرکوب زنان معترض»، از سوی استخبارات گروه تروریستی طالبان دستگیر و زندانی میشود.
پیش از دستگیری خانم صدیقی، گروه طالبان ندا پروانی و ژولیا پارسی از اعضای جنبش خودجوش زنانِ معترض را دستگیر کرده بودند که تا هنوز در بند طالبان قرار دارند.
لیلا بسیم همچنان به نیمرخ میگوید: «منیژه صدیقی طی این دو سال حاکمیتِ دوبارۀ طالبان بر کشور، در مبارزات مدنی بانوانِ افغانستان علیه تبعیض و آپارتاید جنسیتی حضور فعال داشته و احتمالاً استخبارات طالبان او را از طریق ژولیا پارسی و ندا پروانی که اکنون در زندان بهسر میبرند، شناسایی و دستگیر کرده است.»
از سوی دیگر، شمایل توانا ناصری مسوول جنبش زنان برای عدالت و آزادی، به نیمرخ میگوید که از وضعیت و شرایط نگهداری زنانِ زندانی نزد طالبان هیچ اطلاعی در دست نیست و تنها خانوادۀ ژولیا پارسی توانسته که یک دیدار مختصر با او داشته باشد.
خانم ناصری تأکید میکند: «در دو سال گذشته، تنها زنان افغانستان در برابر آپارتاید جنسیتی طالبان ایستاده و قربانی دادهاند. اکنون انتظار آنها از سازمانهای بینالمللی این است که با حمایت قاطع از زنان افغانستان، مانع روند دستگیری و سرکوب آنان شوند.»
در ماههای اخیر، دستگیری زنانِ فعال و معترض توسط گروه طالبان روند صعودی و پُرشتاب به خود گرفته است. به نظر میرسد که بهرغم واکنشهای داخلی و بینالمللی به این دستگیریهای خودسرانه، رژیم طالبان بیاعتنا به تمام موازین حقوق بشری، خود را به هیچ مرجع و نهاد بینالمللی پاسخگو ندانسته و به «سرکوب زنان» ادامه میدهد.
