به جامعه فیلمسازان جهان و تمام آنهایی که فیلم و سینما را دوست دارند:
من صحرا کریمی هستم، کارگردان و رییس فعلی افغان فیلم، تنهاترین و قدیمیترین شرکت دولتی فیلمسازی در افغانستان که در سال ۱۹۶۸ تاسیس شده است.
با قلبی شکسته برایتان مینویسم و با امید اینکه مرا همراهی کنید تا از مردم نازنین سرزمینم، به ویژه فیلمسازان در برابر طالبان حفاظت کنم. در چند هفته گذشته، طالبان کنترل بسیاری از مناطق را در دست گرفتهاند. آنها دست به قتل عام مردم زدند، بچههای زیادی را ربودند، دختران کوچک را به عنوان عروس به مردان خود فروختند، زنی را به خاطر لباسش کشتند، چشمان زنی را از حدقه درآوردند، یکی از کمدینهای عزیز ما را شکنجه دادند و کشتند، یک شاعر و مورخ را کشتند، رئیس مرکز اطلاعات و رسانههای دولت را کشتند، افراد وابسته به دولت را ترور کردند، در ملا عام مردان را حلق آویز کردند، و صدها هزار خانواده را آواره کردند. خانوادهها پس از فرار از ولایتهایشان در اردوگاههای کابل و در وضعیتی غیربهداشتی به سر می برند. اردوگاهها غارت می شوند و نوزادان به دلیل نداشتن شیر جان خود را از دست می دهند. این یک فاجعه انسانی است و دنیا در برابرش سکوت کرده است.
ما به این سکوت عادت کردهایم، اما میدانیم که عادلانه نیست. ما می دانیم تصمیمی که برای رها کردن مردم افغانستان گرفته اند، اشتباه است، این خروج شتابزده نیروها، خیانت به مردم ما و تمام کارهایی است که ما هنگام پیروزی افغان ها در جنگ سرد برای غرب کردیم. پس از آن مردم ما فراموش شدند و نتیجهاش حکومت تاریک طالبان شد و اکنون، پس از بیست سال تلاش برای حصول دستاوردهای عظیم برای کشور و به ویژه نسل جوان، همه دوباره در این رها شدن از بین میروند.
ما به صدای شما احتیاج داریم. رسانه ها، دولت ها و سازمانهای بشردوستانه جهان به گونهای سکوت کردهاند که گویی “توافق صلح” با طالبان مشروع بوده است. هرگز نبوده. به رسمیت شناختن طالبان به گونهای به آنها اعتماد به نفس داد تا دوباره به قدرت برسند. طالبان در تمام مراحل مذاکرات با مردم وحشیانه رفتار کردند. هر آنچه که من به عنوان یک فیلمساز در کشورم برای ساختن آن تلاش کردم در خطر سقوط است. در صورت تسلط طالبان، تمامی هنرها ممنوع خواهد شد. من و سایر فیلمسازان در لیست ترور آنها قرار میگیریم. آنها حقوق زنان را نقض میکنند، و ما به گوشه تاریک خانه فرستاده میشویم ، و صدای ما برای همیشه ساکت میشود. زمانی که طالبان در قدرت بودند، تعداد دخترانی که به مدرسه میرفتند صفر بود. از آن زمان تاکنون بیش از ۹ میلیون دختر افغان به مدرسه رفته است. در شهر هرات، سومین شهر بزرگ افغانستان که به دست طالبان سقوط کرد، تقریباً ۵۰ درصد دانشجویان زنان بودند. اینها دستاوردهای باورنکردنی است که جهان به ندرت از آن خبر دارد. طالبان در همین چند هفته بسیاری از مدارس را ویران کرد و دو میلیون دختر مجبور به ترک تحصیل شدند.
من این جهان را نمیفهمم. این سکوت را نمیفهمم. من ایستادهام و برای کشورم میجنگم، اما تنها نمیتوانم. من به متحدانی مانند شما نیاز دارم. لطفاً به ما کمک کنید تا دنیا به آنچه که بر ما می گذرد اهمیت دهد. لطفاً با اطلاع رسانی توسط مهمترین رسانه کشور خود در مورد آنچه در افغانستان در جریان است، به ما کمک کنید. خارج از مرزهای افغانستان صدای ما باشید. اگر طالبان کابل را تصرف کند، ممکن است دیگر به اینترنت یا هیچ ابزار ارتباطی دسترسی نداشته باشیم. لطفاً از فیلمسازان و هنرمندان خود دعوت کنید تا از ما حمایت کنند، تا صدای ما باشند. این جنگ یک جنگ داخلی نیست، این یک جنگ نیابتی است، این یک جنگ تحمیلی است و نتیجه توافق آمریکا با طالبان است. لطفاً تا آنجا که میتوانید این واقعیت را در رسانههای خود بازتاب دهید و در مورد ما در شبکههای اجتماعی بنویسید.
جهان نباید به ما پشت کند. صدای زنان، کودکان، هنرمندان و فیلمسازان افغان باشید. این حمایت بزرگترین کمکی است که در حال حاضر به آن نیاز داریم.
لطفاً به ما کمک کنید تا دنیا افغانستان را رها نکند. لطفا به ما کمک کنید قبل از اینکه طالبان کابل را تصرف کند. فرصت کم است، شاید فقط چند روز. از شما ممنونم. قدردان شما هستم.
با احترام
صحرا کریمی
