گروهی از فعالان حقوق زن و زنان مهاجر اهل افغانستان، طی یک گردهمایی اعتراضی در پاکستان خواستار رسیدگی به وضعیت زنان مهاجر در این کشور شدند.
این زنان همچنان با صدور بیانیهای با انتقاد از تداوم خشونت و سرکوب زنان در افغانستان، خواستار رهایی ژولیا پارسی، ندا پروانی و منیژه صدیقی و سایر زندانیان سیاسی و معترض از بند طالبان شدند.
زنان معترض در واکنش به افزایش حملات هدفمند بر مناطق شیعهنشین افغانستان، از سازمان ملل متحد خواستند که کشتار هزارهها را در افغانستان متوقف کنند.
آنان همچنین از این سازمان خواستند که آپارتاید جنسیتی در افغانستان را بهرسمیت شناخته و برای برچیدن آن اقدامات عملی را روی دست بگیرند.
در بیانیۀ زنان معترض چنین آمدهاست: «این گروه تروریستی(طالبان) هیچگونه برنامه و پالیسی برای امنیت و سازندگی در افغانستان ندارند و بالعکس، خود باعث و بانی ناامنی بیشتر در کشور هستند و با همکاری دیگرگروههای تروریستی سعی بر نابودی و ایجاد هرجومرج میگردند.»
در این بیانیه همچنین آمدهاست که گروه طالبان در شماری از مناطق افغانستان، مردم را به اجبار کوچانیدهاند و به بهانۀ جابهجاسازی مهاجرین عودت کننده «کوچیهای وزیرستانی» را بر جایدادهای مردم ساکن میکنند.
زنان معترض خاطر نشان کردند که «جامعۀ جهانی باید از تبدیل شدن افغانستان به لانۀ تروریستان و تروریست پروری جلوگیری کند؛ چرا که افغانستان ناامن برای منطقه و جهان نیز خطرناک خواهد بود.»
