بستن دروازه‌های دانشگاه به روی زنان در افغانستان، موج بی‌سابقه‌ای از واکنش جهانی را به دنبال داشته است. از ریشی سوناک، نخست وزیر بریتانیا و آنتونی بلنکن، وزیر خارجه آمریکا گرفته تا بسیاری از مقام‌های عالی‌رتبه اروپایی.

بستن درب دانشگاه‌ها به روی دختران دانشجو، تکمیل حلقه‌ی جنایت طالبان در برابر زنان و دختران افغانستان است.

نام من هدیه است. دختری از زادگاه خداوندگار بلخ، مولانای بزرگ. این نوشته، روایت تلخ‌ترین روزهای زندگی‌ من است.

من راحله 22 ساله هستم دختری از افغانستان که وقتی گروه طالبان بر افغانستان مسلط شد تمام آن چیزهایی را که برای آینده خودم تصور می‌کردم در همان ساعت‌های اول و قدم‌های نخست گروه طالبان نابود شد.

سرم را از زیر پتو بیرون می‌کنم، هوای سرد اتاق سر و صورتم را می‌سوزاند، چشم‌هایم را باز می‌کنم و چهار طرفم را با نگاه‌هایم می‌کاوم.

گروه تروریستی طالبان در تازه‌ترین مورد اعلام کرده‌اند که پس از این دروازه‌های تمامی دانشگاه‌های خصوصی و دولتی به روی دختران بسته است.

محاکم صحرایی و اجرای مجازات به ویژه مجازات زنان، در کنار اینکه خشونت‌ورزی از سوی طالبان را عادی‌سازی می‌کند، ساختارهای غیررسمی و محکم سنتی در جامعه افغانستان را نیز برای اعمال محدودیت علیه زنان مشروعیت می‌بخشد.

صاحبه خانم سه ماه است که هر چهارشنبه صبح زود به زیارت ابوالفضل می‌رود. نماز حاجت می‌خواند و نذر مشکل‌گشا می‌دهد تا شاید خبری از حسیب تنها پسرش به دست آورد.

از صنف هفتم در میان بلوغ تن و گفت‌وگوهای دختران هم‌سن‌وسال خودم، به واقعیت خودم علاقمند شدم. در میان درد و شرم پریودهای ماهانه‌ام به دنبال تجربیات جدیدتری بودم.

همان مردی که هر دوی ما را حرف‌های رکیک زده بود به دیگران گفت بالایش کنین به موتر و حوزه ببرید! مات و مبهوت مانده بودم. گفتم چرا؟ برای چی حوزه بروم؟ گفتند تو سرِ طالب بدماشی...

زنان که مدعی رهبری در جامعه زنان افغانستان هستند و یا به هر دلیلی مطرح اند و از آدرس زنان با مقامات بین‌المللی حرف می‌زنند، چه مطالبه روشن سیاسی را مطرح کرده و چقدر توانسته‌اند آن را...

شهربانو دختر جوانیست که در یک خانواده پنج نفری با پدر، مادر و دو خواهرش زندگی می‌کند. او پس از تحصیل در محکمه وثایق یکی از ولایات افغانستان کار می‌کرد. آنجا با فساد مالی و پیشنهادهای غیراخلاقی...