با ادامهٔ اعتراضات زنان در کابل و شماری از ولایات، علیه طالبان و نیز افزایش بازداشتهای معترضان در کابل، شماری از اعضای جنبش عدالت و آزادی زنان افغانستان، برای عدالت و آزادی بر فراز تپههای کابل برآمده و در برابر محدودیتهای اجتماعی وضع شده بر زنان، در کشور اعتراض کردهاند.
این معترضان روز (شنبه، ۳۰ دلو) در یک حرکت اعتراضی آمدهاند تا اعتراضشان را به کوهها و تپهها بنویسند تا باشد صدای آنان بیشتر و بلندتر به گوش جهانیان برسد. آنان با گلایه میگویند که تظاهراتهای زیادی انجام دادهاند، اما هیچکسی به صدای زنان افغانستان گوش نسپرده و بهخاطر فشارهای روزافزون گروه طالبان بر معترضان زن خواستهاند که این شیوهٔ دادخواهی را روی دست بگیرند.
یکی از این معترضان میگوید: «زنان در جادهها و خانههایشان از سوی طالبان مورد خشونت قرار میگیرند و هیچجایی جز تپهها و کوهها برای اعتراض ما باقی نمانده است». این معترضان بر فراز تپهها برآمده و بر دل کوهها نوشتهاند: «ای کوه صدایم را بلندتر انعکاس بده تا به گوش جهانیان برسد». آنان به طالبان نیز پیام دادهاند: «اگر صدایم را نمیشنوی و مرا نادیده میگیری، بلندتر فریاد میزنم» و «اگر حذفم کنی، ریشه دارم، جوانه میزنم.» و همینطور شعارشان برای عموم جامعه اینگونه است: «مرا بپذیر، بیمن ناقصی».
این معترضان در پایان، با نشر قطعنامهای اعلان نمودند که با استفاده از راه مسالمتآمیز و دموکراتیک، در پی رعایت حقوقشان از جمله؛ آموزش، کار، مشارکت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، حق آزادی بیان و نیز آزادیهای فردی از سوی طالبان هستند. آنها معتقدند: با آنکه روش اعتراضشان دموکراتیک و بدون خشونت و خواستهایشان نیز منطقی و براساس قوانین ملی و بینالمللی است، طالبان اما، برای سرکوب آن از شیوههای خشونتبار، ناروا و خلاف عرف ملی و حقوق بشری استفاده میکنند. زنان معترض افغانستان! درخواستشان را از سازمان ملل مطالبه کردند، با این شعار که: «سازمان ملل، ما را تنها نگذارید»!
آنان با گلایه، از کشورهای جهان و سازمانهای معتبر حقوق بشری جهان میخواهند که تماشای لتوکوب،تحقیر، شکنجه و کشته شدن زنان معترض را پایان دهند و گامی عملی و جدی در راستای جلوگیری از خشونتهای طالبان علیه آنان بردارند. «ما در روزگار بدی در افغانستان به سر میبریم، دانشگاهها و مکاتب، دفاتر کاری و جادهها به روی اعتراض ما بسته است و تپهها و کوهها تنها گزینهٔ باقیمانده است». با این حال، معترضان از گروه طالبان میخواهند که با رعایت شئونات و قوانین مردم افغانستان دست از بدرفتاری با زنان و دختران بردارند. این اعتراضات در حالی در کوهها انجام میشود که در پی فشارهای روزافزون طالبان بر معترضان، مجبور گشتهاند که اینبار صدایشان را از فراز کوهها بلند کنند و فریاد بزنند: «ما محدودیتهای اجتماعی را نمیپذی
روایتگری در زمانهی سرکوب؛ نمیخواهم جهان فقط آمارها را به خاطر بسپارد
نفس عمیقی کشیدم؛ چشمانم توان دیدن بریده شدن موهای قشنگم را نداشت؛ قیچی آهنیِ سرد، لای گیسوانم فرو میرفت و با حرکت دست آرایشگر بی رحمانه میبٌرید، لنگر موهای بریده شده را روی شانه هایم...
بیشتر بخوانید
