فعالان زن افغانستان و ایران، با ارسال دادخواستی به پارلمان کانادا، از آنها خواستهاند تا آپارتاید جنسیتی در افغانستان را تحت عنوان جنایت علیه بشریت، جرمانگاری کرده و بهرسمیت بشناسند.
امضا کنندههای این دادخواست که اعضای نهادهای «زنان در کشورهای تابع قوانین اسلامی» و «زنان کانادا برای زنان افغانستان»، شبکه منطقهای زنان، بنیاد تحقیقات حقوقی زنان و کودکان(WCLRF)، شبکه های زنان پارلمان و رهبران افغان و فعالان و متحدان ایرانی-کانادایی هستند، از دولت کانادا خواستهاند تا نقش محوری در افزایش آگاهی جهانی و جلب حمایت بینالمللی به هدف ریشهکن کردن تبعیض سازمانیافته علیه زنان در افغانستان و کشورهای دیگر ایفا کند.
فعالان حقوق زن افغانستان و ایران، از کانادا خواستهاند که با کمیتۀ رفع تبعیض علیه زنان سازمان ملل در قسمت طرح یک توصیه عمومی که تعهدات بینالمللی برای جلوگیری از آپارتاید جنسیتی را تشخیص میدهد، کار کند، همچنان از طرح و اجرای یک چارچوب حقوقی در سازمان ملل که به آپارتاید جنسیتی بپردازد، حمایت کند.
در دادخواست این فعالان آمدهاست؛ ما امضا کنندگان، خواستار اقدام هماهنگ جامعۀ بینالمللی، از طریق سیستم سازمان ملل متحد، برای پیگیری عدالت و پاسخگویی در مورد تبعیضهای سیستمی، گسترده و تهدیدکنندۀ زندگی و نقض حقوق بشر مبتنی بر جنسیت علیه زنان و دختران در افغانستان هستیم.
در ادامه آمدهاست: «همۀ جنبههای زندگی زنان افغانستان از طریق فرمانها، دستورالعملها و قوانین متعددی که برای تحت سلطه درآوردن و حذف زنان از عرصۀ عمومی و زندگی عمومی طراحی شدهاند، کنترل میشود.»
زنان معترض افغانستان و فعالان حقوق بشر در دو سال گذشته، همواره از جامعۀ جهانی خواستهاند که رفتار گروه طالبان در قبال زنان را بهعنوان آپارتاید جنسیتی بهرسمیت بشناسد، اما تا هنوز هیچ کشوری در راستای بهرسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی زیر حاکمیت گروه طالبان اقدام عملی نکردهاست.
دادخواستی را که نهادهای «زنان در کشورهای تابع قوانین اسلامی» و «زنان کانادا برای زنان افغانستان» ترتیب دادهاند، از سوی علی حساسی، عضو پارلمان کانادا، به کمیتۀ حقوق بشر این مجلس ارائه شدهاست، در نشستی که برای ارائۀ این دادخواست دایر شده بود، تعدادی از فعالان حقوق زن، از کشورهای افغانستان و ایران نیز حضور داشتند. ظریفه یعقوبی از افغانستان و اعظم جنگراسوی از کشور ایران، شهادت خود را از وضعیت زنان این دو کشور ارائه کردهاند.
این زنان از دولت کانادا خواستهاند تا در مجامع بینالمللی برای متقاعد کردن سایر کشورها برای بهرسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی بهعنوان جنایت علیه بشریت بر اساس قوانین بینالمللی، تلاش کند و از طرح کنوانسیون جدید سازمان ملل که آپارتاید جنسیتی را جرمانگاری میکند، حمایت نماید.
اعضای این دو سازمان مدافع حقوق زنان در کانادا با اشاره به وضعیت نرگس محمدی، برندۀ جایز صلح نوبل، که هماکنون در زندان ایران بهسر میبرد، از فعالان سرشناس ایران و افغانستان خواستهاند که این موضوع را پیگیری کنند، همچنان معترضان از پارلمان کانادا خواستهاند که از تسریع روند تحقیق دادگاه کیفری بینالمللی در مورد بررسی جنایات گروه طالبان حمایت کند.
ظریفه یعقوبی، از زنان معترض افغانستان، که تجربۀ زندانی شدن در حاکمیت گروه طالبان را دارد، بهعنوان شاهد در این نشست، در مورد زندانی شدن خود و زندگی زنان افغانستان زیر حاکمیت گروه طالبان صحبت کرد.
ظریفه در این نشست گفت: «نام گرفتن از زن در افغانستان تحت حاکمیت طالبان «جرم» است.» خانم یعقوبی با اشاره به زندانی شدنش گفت؛ من به دلیل زن بودن، شیعه بودن و هزاره بودن، زندانی، شکنجه و تحقیر شدم و وضعیتی را که در زندان طالبان سپری کردم، هرگز فراموش نخواهم کرد.
ظریفه یعقوبی به اعضای پارلمان کانادا و فعالان حقوق زن از افغانستان و ایران گفتهاست که در زندان طالبان هیچگونه خدمات صحی برای زنان وجود ندارد.
خانم یعقوبی از اعضای این نشست خواست تا لحظهای خود را در شبهایی که او در زندان سپری کردهاست تصور کنند، همچنان در ادامه افزودهاست: «من در جریان ۴۱ روز شکنجه، اجازۀ حمام کردن و ملاقات با اعضای خانوادهام را نداشتم، جنگجویان بیرحم و تروریستهای تشنه به خون آدمی، تا توانستند مرا مورد شکنجههای وحشتناک روحی و جسمی قرار دادند. تأثیرات منفی آن شکنجهها هنوز روحم را میآزارد و من برای اینکه بتوانم دمی آن روزها را از یاد ببرم، هنوز دارو مصرف میکنم.»
این زن معترض در مورد رفتار گروه طالبان در زندان گفتهاست:«توهین به قوم و مذهب آغاز میشود، بعداً زندانی را از موی سرش گرفته به شکنجهگاه انتقال میدهند و با شوک برقی و لگد زندانیها را تا حدی کتک میزنند تا بیهوش شوند. از دیوار و سقف آنجا صدای زنانی را میشنوی که غرق در گریه میگویند؛ مرا شکنجه کنید، ولی لباسم را نکشید و تجاوز نکنید و صدای مردانی را میشنوی که از سقف آویزان هستند و میگویند لطفا مرا خلاص کنید.»
خانم یعقوبی به اشتراک کنندههای این نشست گفتهاست: «سخت است با حرف آن شرایط را بیان کنم و من میدانم زنانی که زندانی این گروه وحشی شدهاند، مانند نرگس، وسیمه، ژولیا، ندا و…زنانی که هنوز در آنجا هستند، مانند منیژه، چه میکشند! این روزها در تاریخ ثبت میشود و تاریخ قضاوت خواهد کرد که دنیا امروز زنان و مردان افغانستان را فراموش کردهاست.»
او در ادامه از دولت کانادا خواستهاست که در کنار زنان افغانستان بایستد و برای بهرسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی طالبان پیشقدم شود. امضا کنندهها در پایان این دادخواست، خطاب به کشورهای عضو سازمان ملل گفتهاند: کشورهای عضو سازمان ملل باید از سیاستهای پیشگیرانۀ خود در برابر گروه طالبان و هر رژیمی که آپارتاید جنسیتی افراطی و سیستماتیک را اعمال میکند، استفاده کنند.
