شبکهی مشارکت سیاسی زنان افغانستان به مناسبت چهارمین سالگرد سلطهی گروه تروریستی طالبان بر افغانستان، طی یک گردهمایی اعتراضی گفته که جهان در چهار سال گذشته روابط با رژیم تروریستی طالبان را عادیسازی کرده و با آنان در تعامل بودهاند.
اعضای جنبش زنانه، روز جمعه، 9 اسد 1404، با سردادن شعارهای ضدِ طالبانی-خواستار تحریم این گروه از سوی جهان و بهرسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی در افغانستان شدند.
معترضان زن خطاب به جهان در پلاکاردِ اعتراضی کلمهی (Help Me) و (زنان افغانستان گروگانهای طالبان) نوشته بودند. در پلاکاردِ دیگری آمده است: «15 آگست، سکوتِ جهان در برابر فریادهای بیصدای ما بود؛ اما ما سقوط نکردیم؛ بلکه ایستادیم با غرور و درد و آرمان.»
در بیانیهای که از سوی این شبکه منتشرشده با اشاره به سقوط افغانستان بهدست گروه طالبان، نگاشته است که جامعهی جهانی بیهیچ واکنشی شاهد واگذاری افغانستان به تروریستان بوده است.
«جامعهی جهانی با بیتفاوتی سرنوشت ۳۶ میلیون شهروند افغانستان را به گروهی تروریستی واگذار کرد. تاریکی، جهل و افراطگرایی بر کشور سایه افکند؛ امیدها را درهم شکست و آیندهای مبهم و پر از رنج را به مردم تحمیل کرد.»
زنان معترض همچنان گفتهاند که در چهار سال گذشته چرخهی ظلم، فقر، کوچ اجباری، کشتار نظامیان و شهروندان، زندان، شکنجه و تجاوز، تحقیر و بیعدالتی، سرکوب سیستماتیک و حذف کامل زنان بهدست گروه طالبان ادامه داشته و در حال تکرار بوده است.
آنان با انتقاد از عملکردِ جامعهی جهانی در برابر طالبان نگاشتهاند که سازمانهای حقوق بشری و بینالمللی زنان افغانستان را تنها گذاشته و خیال معامله با طالبان را در سر میپروراند.
«در این چهار سال، جامعهی جهانی نهتنها در کنار زنان و مردم افغانستان نایستاد؛ بلکه با تلاش برای عادیسازی روابط و تعامل سیاسی با گروه طالبان، بار دیگر مردم بیگناه افغانستان را پای منافع سیاسیشان قربانی ساخت. بوی سازش و معامله به مشام میرسد؛ معاملهای که بهای آن، عزت، امنیت، و آزادی مردم افغانستان است.»
اعضای شبکهی مشارکت سیاسی زنان افغانستان خواستار بهرسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی از سوی جوامع بینالمللی، تحریم و پیگرد بینالمللی رهبر نامریی طالبان بهعنوان یک گروه جنایتکار و تروریستی، قطع روابط با طالبان و جلوگیری از بهرسمیتشناسی رژیم طالبان شدند.
آنان علاوهبر مبارزهی دوامدار علیه طالبان و سیاستهای زنستیزانهی این گروه، تأکید کردند که مردم افغانستان طالبان را نمیخواهند و آنان را نمایندهی خود نمیدانند.
