جنبش زنان «پنجرهی امید» و جنبش «خودجوش» زنان معترض افغانستان به مناسبت 15 آگست، سلطهی دوبارهی گروه تروریستی طالبان بر افغانسان طی یک گردهمایی اعتراضی در اسلامآباد پاکستان از آنچه سکوت جهان در قبال طالبان میپندارند، انتقاد کردند.
اعضای جنبش زنان پنجرهی امید گفتهاند که سکوت جهان در برابر جنایتهای گروه تروریستی طالبان به معنای همدستی با این گروه است؛ زیرا عملکرد طالبان در فغانستان آپارتاید جنسیتی است.
این جنبش ابعاد اصلی آپارتاید جنسیتی در افغانستان را محرومیت کامل دختران از آموزش، ممنوعیت کار و فعالیت اقتصادی، حذف زنان از اجتماع، محدودیت بر گشتوگذار زنان، سرکوب خشن اعتراضات مدنی و مسالمتآمیز، بازداشت و شکنجهی معترضان و مخالفان در زندانها، ناپدیدسازی اجباری و بازداشتِ خودسرانه و هدف قرار دادن فعالان زن و مدافعان حقوق بشر، تحمیل پوشش اجباری عنوان کرده است.
در بیانیهی این جنبش زنانه آمده است که این اقدامات، نقض آشکار اعلامیهی جهانی حقوق بشر (۱۹۴۸)، میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW) و اصول اساسی حقوق بینالملل است و باتوجه به گستردگی و ماهیت این اقدامات، آنها در چارچوب جنایت علیه بشریت قابل پیگرد هستند.
جنبش زنان پنجرهی امید، خواستار پایان فوری همهی محدودیتها بر زنان و آموزش دختران، آزادی بیقیدوشرط زندانیان سیاسی و اِعمال تحریمهای هدفمند، مسدودکردن داراییها و وضع محدودیت سفر رهبران طالبان و حامیان این گروه شده است.
این جنبش همچنان بر خودداری کامل جامعهی جهانی از بهرسمیتشناختن طالبان تأکید کرده و هشدار دادهاند که سکوت یا سهلانگاری جامعهی جهانی، به معنای همدستی با طالبان در ادامهی این نظام تبعیضآمیز است و زنان افغانستان نه قربانیان خاموش، بلکه پیشگامان مقاومت مدنی هستند و تا تحقق آزادی، برابری و عدالت، مبارزهی خود را ادامه خواهند داد.
جنبش خودجوش زنان معترض افغانستان نیز در گردهمایی اعتراضی و صدور قطعنامهای بر مبارزهی مدنی زنان علیه طالبان تأکید کردند. آنان به مناسبت 15 آگست با انتقاد از بیتفاوتی جهان در قبال طالبان و سیاستهای زنستیزانهی این گروه-گفتهاند که زنان افغانستان خشمگین هستند.
در بیانیهی این معترضان آمده است: «خشمگین از خیانت آشکار قدرتهای جهانی، از سکوت مرگبار نهادهای حقوق بشری، و از تبعیض و ستمی که بر زنان و دختران افغانستانی تحمیل شده است. ۱۵ اگست برای ما روز سوگواری نیست، روز مقاومت و پیمان دوباره است؛ روزی است که ما یک بار دیگر سوگند میخوریم صدای خاموششدهی خواهرانمان باشیم، حتا اگر خیابانها از حضور ما خالی شوند.»
این جنبش با تأکید بر تداوم مبارزهی مدنی علیه طالبان در افغانستان گفته است که زنان افغانستان ایستاده بر خاکسترهای امید به مبارزه ادامه میدهند.
آنان همچنان گفتهاند: «ما نه فراموش میکنیم، نه میبخشیم. ما شورای امنیت، شورای حقوق بشر، اتحادیهی اروپا، سازمان همکاری اسلامی و هر نهاد و سازمانی را که با سکوت یا معاملهگری خود شریک جنایت علیه زنان و مردم افغانستان بودهاند، به شدیدترین شکل محکوم میکنیم.»
معترضان در اسلامآباد متشکل از زنان فعال مدنی و فعالان حقوق بشر همچنان خواستار رسیدگی به مهاجران در کشورهای همسایه شدند.
