گروهی از معترضان در شهر دارمشتات آلمان روز پنجشنبه، 23 اسد 1404، به مناسبت چهارمین سال سقوط نظام جمهوریت و تسلط دوبارهی گروه تروریستی طالبان بر افغانستان دست به اعتراض زدند.
معترضان خطاب به دولت آلمان در واکنش به پذیرش دیپلماتهای طالبان از سوی این کشور گفتهاند که هرگونه تعامل، همکاری یا عادیسازی روابط با طالبان، مشروعیتبخشی به جنایتهای این گروه تروریستی است.
در بیانیهی معترضان آمده است: «دولتهایی که چنین مسیری را انتخاب میکنند، نهتنها مسؤولیت بینالمللی خود را نقض میکنند؛ بلکه در تقویت یک رژیم تروریستی سهیم خواهند بود.»
آنان با تأکید بر محاکمهی طالبان در دادگاههای بینالمللی گفتهاند که سیاستهای طالبان در قبال زنان افغانستان، مصداق عینی آپارتاید جنسیتی است و سازمان ملل، دادگاه کیفری بینالمللی، و نهادهای مسؤول حقوق بشری، مکانیسمهای فوری و الزامآور برای پیگرد جنایات طالبان و حمایت از قربانیان و خانوادههای در معرض خطر ایجاد کنند.
«کشورها و دادگاههای بینالمللی، مسؤولیت دارند تا رژیم آپارتاید در افغانستان را بهرسمیت بشناسند. کشورهای دموکراتیک مکلفاند جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت از سوی گروه تروریستی طالبان را بهرسمیت شناخته و آن را از طریق دادگاههای بینالمللی دنبال کنند.»
معترضان همچنان گفتهاند که هر نوع کمک مالی به رهبران گروه تروریستی طالبان قطع گردد و کمکهای بشردوستانه به افغانستان، تحت میکانیزمهای شفاف و پاسخگو صورت بگیرد.
در بخش دیگر بیانیهی معترضان آمده است که از زمان تسلط دوبارهی گروه تروریستی طالبان، زنان به شکل کامل از آموزش، کار و حضور در فضای عمومی حذف و کودکان مجبور به فراگیری آموزههای تروریستی شدهاند.
معترضان همچنان گفتهاند که براساس اصول منشور سازمان ملل، اعلامیهی جهانی حقوق بشر، کنوانسیون ژنو، و کنوانسیون منع تبعیض علیه زنان (CEDAW)، اعمال گروه تروریستی طالبان از جمله آپارتاید جنسیتی، حذف اقلیتها، و خشونتهای هدفمند میتواند در چارچوب ماده ۷ اساسنامهی دادگاه کیفری بینالمللی (ICC)، بهعنوان «جنایت علیه بشریت» و «تروریسم ساختاری» قلمداد شود.
