معترضان در شهر ویپرفورت آلمان برای سومینبار به منظور به رسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی در افغانستان خیمۀ تحصن برپا کردند.
بار نخست در 12 اگست به مناسبت دوسالهگی سلطۀ رژیم تروریستی طالبان، معترضان در آلمان خیمۀ تحصن برپا کرده و خواستار تحریم طالبان، قطع کمکهای مالی و حمایتهای سیاسی از این گروه و به رسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی در افغانستان شدند.
بار دوم در اول سپتمبر، معترضان در شهر کلن آلمان برای بلند کردن صدای اعتراضشان همزمان با برپایی خیمۀ تحصن دست به اعتصاب غذاییِ دوازدهروزه زدند که در دوازدهم سپتمبر این اعتصاب پایان یافت.
در 29 سپتمبر نیز برای سومین بار معترضان خیمۀ تحصنِ خود را در شهر ویپرفورت آلمان برای به رسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی برپا کردهاند. معترضان علیرغم وضعیت صحی نامناسبِ ناشی از اعتصاب غذایی، شب و روزشان را در خیمه میگذرانند. این خیمۀ تحصن تا مدت نامعلوم پابرجا خواهد ماند.
تمنا زریاب پریانی یکی از برگزارکنندهگان این تحصن به نیمرخ گفت که در اعتصاب غذایی اول سپتمبر، شماری از دولتها و نهادهای حقوق بشری از آنان فرصت خواسته بودند تا درمورد آپارتاید جنسیتی در افغانستان با قانونگذاران و سیاستمدارانشان صحبت کنند اما تا هنوز به تعهداتِ خود عمل نکردهاند.
او گفت: «در دورۀ اعتصاب غذایی به من گفته بودند که زمان میبرد تا آنها با دولتها و قانونگذاران صحبت کنند؛ اما با گذشت هفده روز از پایان اعتصاب غذایی، آنان هیچ کار عملییی در این راستا انجام ندادهاند.»
خانم پریانی تأکید میکند که به رسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی، خط سرخِ معترضان است.
«ما میخواهیم آپارتاید جنسیتی در افغانستان به رسمیت شناخته شده و به ظلم و ستمِ طالبان بر زنان پایان داده شود.»
به رسمیت شناخته شدن آپارتاید جنسیتی، تحریم سفرهای طالبان، قطع حمایتهای مالی و سیاسی و جلوگیری از به رسمیت شناخته شدنِ گروه طالبان به عنوان حکومت، از خواستهای اساسیِ معترضان بوده است.
حذف سیستماتیک زنان از جامعه در قالب اقداماتی مانند ممنوعیت کار زنان در نهادهای دولتی، غیردولتی و نهادهای بینالمللی، مسدود شدن دروازههای مکاتب و دانشگاهها به روی زنان و دختران، ممنوعیت سفر بدون محرم زنان، ممنوعیت گشتوگذار آزاد زنان، بسته شدن پارکها به روی زنان و حجاب اجباری، از مصادیقِ آپارتاید جنسیتی در افغانستان پنداشته میشوند.
